निरभ्रतेकडे...

 

 

 

निळ्या दिव्याच्या

उजेडातल्या

तुझ्या शरीराच्या

निळ्या थरथरीनं

पेलून धरलेली ही पृथ्वी

न्हाऊन निघाली आहे

तुझ्या निळाईत

 

तुझ्या निळाईनं

सामावून घेतलेला समुद्र

अन् कवेत घेतलेलं आकाश

करतं आहे प्रवास

निरभ्रतेकडे

आणखी आणखी

निळ्या निरभ्रतेकडे ...

कातरवेळेस-

 

कातरवेळेस-

दिवा न लावता,

अंधाराच्या असले - नसलेपणावर

हातपाय पसरून पहुडावं बेफिकीरपणे,

आपलं आयुष्य आपलं नसल्यासारखं.

आतड्यात  तुडुंब भरून राहीलेली ओल

डोळ्यावर कातडं ओढून 

नरड्याची घाटी हलवत,

पीत रहावं एकांतात बसून 

दारू पित राहील्यासारखं.

आधी घरभर 

नंतर आभाळभऱ पसरलेल्या अंधाराशी

एकरूप झालेलं शरीर

एकांताच्याही भानापलीकडे गेल्यानंतर -

एैन मध्यरात्री माथ्यावर आलेल्या चंद्राच्या तुकड्याच्या  गुरूत्वाकर्षणाला

बिनदिक्कत द्यावी परवानगी-

...आतड्यातील ओल जाऊ द्यावी भरतीला शरण

वयात आलेल्या नवतीसारखी

अन कातरवेळी पोटाला पीळ पाडणारा हुंदका 

करावा मोकळा अंधाराच्या तळापासून

अंधाराच्या असलेपणापर्यंत.

शैशवधून

पोरपण माझे परतूनी येते

मी गलबलून सारखा जातो

अंधारावर कोरून तुजला

रात्री मी पोरका होतो

रात्र तुजला घेऊन येते

तेव्हाचे होऊन जातो आपण

गर्भात उमगल्या अंगाईला

काळाचे गं कसले कुंपण

मेघांचे डोळे अंगाईला अन्

तुझ्या स्वरांची ओली मखमल

भारावल्या पावलांनी येते

परतून माझी शैशव धून

दु:खांच्या देशात विसावलो आहे ...

 

                                          तुमच्याकडे आता मी काही मागणार नाही

                                          भुकेचाच माझ्या मला कैफ आहे

                                          ज्यांनी नाकारले माणूसपण माझे

                                          त्या बेगडी उत्सवांशी माझे वैर आहे

 

                                          नकारविकारांची आहेत आभूषणे माझी

                                          वाळवंटातूनच आता माझी नित्य सैर आहे

                                          दुष्काळच झाला जेव्हा सखा माझा

                                          पावसाची आठवणसुद्धा आता गैर आहे

                                         

                                          फुलांचे मोसम इथे कधी आलेच नाहीत

                                          माझ्या उत्सवाच्या दिवसांनाही काट्यांची सवय आहे

                                          आता हसण्याची चिंता करू कशाला मी

                                          आसवांनीच जेव्हा मला दिले अभय आहे

 

                                          कण आनंदाचे मागता मागता

                                          मी आता पुरता थकलो आहे

                                          देतो सुखाला निरोप मी

                                          दु:खांच्या देशात विसावलो आहे...

मुरारी

 

         मनात उगवलेला  तुझा  लसलसता  कोवळा  कोंब  खुडला जेव्हा मी

        उधाणला तेव्हा पाऊस जहरी  अन निष्पर्ण  झाली   झाडी  सारी

                                 

        क्षणात  झाले  पक्षी  पोरके  चिवचिव  गोड  संपली  सारी

                             मनातले  मोर  रानभरी  झाले  अन  शिकाऱ्यांनी  उपसल्या  त्यांच्या कट्यारी

 

        धपापत  जगण्याचेच  होते  प्राक्तन  माझे अलगद  सांडली  उंच  भरारी

                                   अश्वत्थाम्याची  नक्षी  कोरून  भाळी  बासरीविनाच  फिरतो  तुझा  मुरारी

 

         वांझोट्या  माझ्या  साऱ्या  सदिच्छा  अन  शापांचे  मोहोळ  तुझ्या  माथी

                                           चिरंतन  वेदनेने  झाली  समृद्ध  लखलख  माझी  कुबेरी  श्रीमंती

शामल संथ रात्र

 

 

ही शामल संथ रात्र

निघाली निद्रेचे मोर घेऊन

रात्रीस रंग आला

भूतकाळाचे जहर पिऊन

 

एकटाच जगात मी

चंद्रावरती तुझी वस्ती

तुझे चांदणेच आता

पांघरतो मी देहावरती

 

दार घराचे उघडे माझे

अंधाराला पिऊन घेते

दूर जळतो दिवा कुठे

धग त्याची इथे बरसते

 

तुझ्या केतकीच्या रंगाने

रंगवतो मी शामल रात्री

फुले सारी संपून गेली

वाहतो निर्माल्य गात्री गात्री

अरण्यरूदन

 

 

 

 

प्रत्येकाचं  आयुष्य  म्हणजे  -

एक  निबिड  जंगल.

क्षणाक्षणांची  झाडं  रूजून,

बेफाम  पसरणारं.

 

प्रत्येकाचं  दु:ख म्हणजे –

एक  अरण्यरूदन.

 

मनात  उगवूनही,

थेटपणे

कोणत्याच  मनापर्यंत ,

न   पोचणारं.

 

                                                    ---गणेश गोडसे---

व गै रे...

 

जपून ठेवलेला अश्रू

कधी उद्दाम होतो...

अन ओघळतोच.

दबा धरून बसलेली

दुःखाची श्वापदं

जन्माची असतात उपाशी

त्यांना नाहीच रोखता येत.

आपण चुकीच्या जगात जन्म घेतल्यासारखे

असहाय्य

एकाकी

व गै रे ...

       

                                                                                                                                  गणेश गोडसे

तोरण

 

माझ्या

जुन्या घराच्या उंबरठ्यावर

लखलखणारे अजून तोरण

तू स्पर्शिल्या रांगोळीला

तुझेच अजूनी तरूण कोंदण

 

तू

मला अर्पिल्या त्या क्षणांचे

माझ्यापुरते आयुष्य चिरंतन

तारूण्य तुझे ते न सरणारे

जोवरी माझे श्वास निरंतर

 

तुझ्या

मोहाचे अत्तर जडशीळ

देहातून गेले कधीचे सांडून

अंत ना पण तुझ्या असण्याला

दर्पणी अजूनी तुझेच स्पंदन

 

माझ्या

जुन्या घराच्या उंबरठ्यावर

लखलखणारे अजून तोरण

तू स्पर्शिल्या रांगोळीला

तुझेच अजूनी तरूण कोंदण

एकटेपण

 

                                                        तळ्यातल्या पाण्याच्या थेंबानं

                                                        त्याचं एकटेपण

                                                        कोणाला सांगावं ?

 

                                                        तळ्याला ?

                                                        कि,

                                                        तळ्यात मिसळल्याचा आभास प्रतिबिंबित करणाऱ्या

                                                        आभाळाला ?

 

                                                        तळ्यातला पाण्याचा तो थेंब

                                                        घुसमटतोय

                                                        झगडतोय

                                                        स्वत:च्या अस्तित्वसिद्धीसाठी...

                                                        अनंतापासून

पोकळी

 

                                                                        प्रवासाला  निघाल्यावर ,

                                                                        एखादी  गोष्ट ,

                                                                        विसरल्याची  जाणीव  व्हावी,

                                                                        चुकल्या-चुकल्यासारखं,

                                                                        काहीतरी  अपुरं  वाटावं,

                                                                        तसं  काहीसं ,

                                                                        मलाही  होऊ  लागलंय ,

                                                                       

                                                                        कुठे  निघालोय  मी  ?

                                                                        काय  विसरलोय  ?

                                                                        हि  पोकळी  कसली  ?

                                                                        प्रश्न  मनाशी  गर्दी  करतात...

                                                                        आसमंत  अंधारून  जातो ...

                                                                        अन्

                                                                        लख्कन  वीज  चमकावी ,

                                                                        तशी  तुझी  आठवण  होते.

                                                                        अन्

                                                                        प्रकाशमान होते   ,

                                                                        ती  जीवघेणी  पोकळी ...

झुंबर

 

जुने दिवस

 

माझे जुने दिवस आता कधीही पक्षी होतात

निळ्या निळ्या आकाशाची ओढ लावतात

 

रणरणतं ऊन पाठीवर घेऊन हिंडू म्हणतात

आनंदाच्या गर्भातली गाणी गाऊ म्हणतात

हरवलेल्या जागा आता सापडणार नाहीत

नसलेल्या पऱ्या आता पुन्हा दिसणार नाहीत

तरीही जुने दिवस आता कधीही पक्षी होतात

निळ्या निळ्या आकाशाची ओढ लावतात

 

पावसाळ्यातली छोटी तळी फोडू म्हणतात

टणटणीच्या मधाची खळी चोखू म्हणतात

पाऊस आता मोरासारखा झेलवणार नाही

आईचा पदर आता ओलं डोकं पुसणार नाही

तरीही जुने दिवस आता कधीही पक्षी होतात

निळ्या निळ्या आकाशाची ओढ लावतात

 

अंगणात झोपून चल चांदण्या मोजू म्हणतात

शंभर व्हायच्या आत घनघोर घोरू म्हणतात

हरवलेलं अंगण आता मुळीच मिळणार नाही

राजाराणीची गोष्ट आता कुणीच सांगणार नाही

तरीही जुने दिवस आता कधीही पक्षी होतात

निळ्या निळ्या आकाशाची ओढ लावतात

 

तळे झालेले डोळे आईपाशी घेऊन जाऊ म्हणतात

क्षणात खुलणाऱ्या कळीचे कारंजे झेलू म्हणतात

खुडलेल्या कळ्या आता पुन्हा फुलणार नाहीत

वाती हरवलेले दिवे पुन्हा चेतणार नाहीत

तरीही जुने दिवस उगीच कधीही पक्षी होतात

निळ्या निळ्या आकाशाची ओढ लावतात

रात्र मौनाच्या मिठीतली...

 

बाग

चैतन्य पिसारा

 

आकाशाचा  मुकूट  ल्यावा

चंद्राचा  वर  हवाच  तुरा

वाऱ्याचे  पायी  बांधून  पैंजण

सृष्टीचा  प्यावा  सारा  पसारा

 

कुतुहलाचे  घालून  चिलखत

गूढ  तळ्यांचा  तळ  गाठावा

अरण्याच्या  शिरून  ऱ्हदयी

निबिडपणा  अन  मस्त लुटावा

 

झाडांशी  हितगूज  करता

पक्ष्यांनीही  मैफीलीत  असावे

रंगगंधांची  सोडून  भाषा

फुलांनीही  खळखळून  हसावे

 

गवती  लाटांसंगे  वहावे

कवेत  घ्यावे  डोंगर  सारे

कातळांची  भव्यता  कोरून  घ्यावी

उरात  भरूनी  सुसाट  वारे

 

घनघोर  झाडांच्या  गर्दीत

माझे  मीपण जावे  हरवून

कुबेरी  शिबीसम  छायेसाठी

मीही  पांघरावे  झाडांसम  ऊन

 

सजवून  नयनी  चंद्रआभा

निर्झर  दूडदूड  ऐकावा

अनाघ्रात  आनंद  तो  झाडांचा

फुलून  असा  मी  संभोगावा

 

आकाशाचा  मुकूट  ल्यावा

चंद्राचा  वर  हवाच  तुरा

वल्कले  ल्यावी  पुन्हा  पानांची

अन  फुलवावा  मी  चैतन्य पिसारा.