पाणी घातल्या झाडांची पानगळ - गणेश गोडसे

अक्षरमानव प्रकाशन पुणे

लाभलेले सन्मान व पुरस्कार

आपटे वाचन मंदीर इचलकरंजी यांचा इंदिरा संत लक्षणीय काव्यसंग्रह पुरस्कार - 2019

मराठी वाड.मय परिषद बडोदे यांचा अभिरूची गौरव पुरस्कार - 2019

मसाप शाखा राजगुरूनगर यांचा नामदेव ढसाळ विशेष उल्लेखनीय काव्यसंग्रह पुरस्कार - 2019

काव्यरसिक मंडळ डोंबिवली यांचा काव्यउन्मेष पुरस्कार - 2019

सूर्योदय सर्वसमावेशक मंडळ जळगाव यांचा काव्यभूषण पुरस्कार - 2019

अक्षरोदय साहित्य मंडळ नांदेड यांचा उत्कृष्ट काव्यसंग्रह पुरस्कार - 2019

पाणी घातल्या झाडांची पानगळ

अक्षरमानव प्रकाशन पुणे यांच्याकडून माझा 'पाणी घातल्या झाडांची पानगळ' हा कवितासंग्रह नुकताच प्रकाशित झाला. PANI GHATLYA ZADANCHI PANGAL
त्याचे हे मुखपृष्ठ.
AKSHARMANAV PRAKASHAN PUNE

निःशब्द

निःशब्द

कित्येकदा-
आषाढमेघ मनात गच्च दाटतात
आतून दाट दाट कढ फुटतात
तेव्हा शब्दांचे सड झरतील असे वाटतात
सांत्वनाचे मेघ बरसतीलसे वाटतात

पण-
नेहमीच सोबत करतात असे नाही
बऱ्याचदा परागंदा असतात शब्द
तेव्हा सहाव्या महिन्यातच जन्मतात
माझ्या कित्येक कविता निःशब्द.
                 --- गणेश गोडसे ---

झुंबर

झुंबर

दुःखाचं छताला उलटं लटकलेलं
बहुरंगी गढूळ झुंबर
मध्यरात्री नंतरही पापण्यांना भेटू देत नाही
घड्याळ टिकटिकत राहतं
त्या लयीवर
झुंबर मस्तवालपणे राहतं झुलत...
मेंदूचा वेध घेत खेळवत राहतं  पापण्यांना,
मेंदूच्या ठिकऱ्या करून
भयाण खिदळत राहतं,
...दुःखाचं छताला उलटं लटकलेलं
बहुरंगी गढूळ झुंबर तोपर्यंत हसत राहतं
जोपर्यंत आपलं 'हसणं' त्याच्यात मिसळत नाही...
मग पुन्हा आपल्यातच येऊन रुजतं,
ओघळतं...
अंगाखांद्यावरून..
चेहऱ्यावरून...
दाढीमिशांमधून....
अन ओघळत राहतं,
उगम पावल्यासारखं,
डोळ्यांमधून.....
...दुःखाचं छताला लटकलेलं
बहुरंगी गढूळ झुंबर.
                ----- गणेश गोडसे ----

आई

आई

रात्रीतून,

तीनतीनदा  उठून…

पांघरूणातून  बाहेर  आलेले

इवले इवले हात  पाय

आई लपेटते

पुन्हा पुन्हा

मायेच्या  गोधडीत…

अंथरूण  झालेलं  पांघरूण

पुन्हा  करते  नेटकं.

आईच्या  अंगी

साठत  जाते उब

ईश्वराच्या  मनातल्या

गाभ्यातली.

आई होत जाते

अधिकाधिक  उबदार

पौषातल्या  चढत्या

थंडीच्या  प्रत्येक रात्रीबरोबर…

                                    31/12/2017

-- गणेश गोडसे ---

सखा

आनंदाने माझ्याशी फारकत घेतली
त्याला खूप युगे लोटली...
मी
एकाकी असाच
आनंद सहृदयी मात्र
अजूनही
सांत्वनासाठी येतो
कधीमधी
माझ्याकड़े
माझा भलताच
सहनशील सखा...

दोघांती

मी बोललो तुझ्याशी जरी नाही, तुझ्याशीच मी बोलत होतो

रिमझिम तुझ्या आठवांची ती , मी बरसात झेलत होतो

माझ्या एकांताच्या मैफिलीत, नव्हतीस जरी सोबत तू

एकटाच चंद्र तो नभातला परी, मी दोघांती पहात होतो

नव्हतीस तू माझी अन, मीही नव्हतो तुझा कधी

तुझ्यासोबतच परंतु ते सारे, मी बहर झेलत होतो

निरोपाची होती तुला घाई, भेटलीस मावळत्या सूर्यासारखी

तरी चांदण्यात तुझ्या पौर्णिमेच्या मी अखंड नहात होतो

धुक्यात भेटलीस तू  अन, आणखी गर्द होत गेलीस

अदृश्य तू होताना मी तुला माझ्यात लपवत होतो

                      -----  गणेश गोडसे  -----

                 abhijatjavita.blogspot.in

चांदण्या

पूर्वी,

तू हसायचीस तेव्हा,

चांदण्या कशा रांगेत उभ्या रहायच्या,

कवायतीला उभं राहणाऱ्या शाळकरी मुलांसारख्या.

पण आज,

तू हसलीस तेव्हा ,

चांदण्या उधळल्यासारख्या वाटल्या,

मैदान कवेत घेणाऱ्या शाळकरी मुलांसारख्या...

                                    ---गणेश गोडसे---

रात्र रंग

*रात्ररंग*

रात्र -  रंग
नाद काळोखात
उशाचा दिवा
चिंब मन-वात

रात्र जागी
उभा साज
मुके अवकाश
कोरे आवाज

मंद स्पंदनात
हरवलं स्वत्व
मंतरलं विश्व
शून्य अस्तित्व

रात्र न्हाते
तुझ्या उन्हात
उशाचा दिवा
चिंब मन-वात

              *गणेश गोडसे*
  पूर्वप्रसिद्धी - किर्लोस्कर फेब्रुवारी 1999