भरकटली दुपार...

मुकी  झाडं

स्तब्ध पानं

    उन्हाचं  रंगतं  गाणं...

वाट  मोजते

सरकते  क्षण

  मातीच्या  पोटी  भणभण...

उर  दाटला

ओठी  तहान

  अवघे  व्याकूळ  पंचप्राण ...

दूर  आकाशी 

पेटला  वन्ही

      धग  धरतीच्या  अंगणी ...

दूर  क्षितीजाला 

डोंगरांची  किनार

         सावल्यांसवे  एक  भरकटली  दुपार...

                                   

                                                ---गणेश गोडसे---

चांदण्या

पूर्वी,

तू हसायचीस तेव्हा,

चांदण्या कशा रांगेत उभ्या रहायच्या,

कवायतीला उभं राहणाऱ्या शाळकरी मुलांसारख्या.

पण आज,

तू हसलीस तेव्हा ,

चांदण्या उधळल्यासारख्या वाटल्या,

मैदान कवेत घेणाऱ्या शाळकरी मुलांसारख्या...

                                    ---गणेश गोडसे---

आई

पावसाचे मोसम आई
किती उलटून गेले
तरी सांग तुझे हात
दुष्काळाशीच कसे लढले

मुक्त वगैरे होता हा देश
तू जन्मलीस तेव्हा आई
या बहरलेल्या वृक्षाचं
एकही फळ तुझ्या पदरात नाही

देशभर सोन्याचा मस्तवाल धूर
भरगच्च होती कोठारं धान्यांची
त्या देशात आयुष्यभर आई
तू करत राहीलीस काटकसर तेलामीठाची

इरकल पैठणी कांजीवरमची
परंपरा मिरवणाऱ्या देशात आई
तुझ्या लुगड्याचा जोड
कधी सुटलाच नाही

प्रसूतीच्या कळा उरात गाडून
तूच दाखवंलस आकाश
तरी विन्मुख कसा सांग
तुला सारा प्रकाश

आयुष्यभर चार भिंतीत राहूनसुद्धा
साऱ्या विश्वाचं दुःख तुझ्या कपाळी कसं ?
आनंदाचं गाणं झऱ्यासारखं प्रसवूनसुद्धा
वेदनेत अखंड नहाणं तुझ्या भाळी कसं ?

तुला घरच नाही

"तुझ्या घराला तू घर का म्हणत नाहीस ?"

असं विचारलं तेव्हा,

किती भयाण हसलास तू.

म्हणालास-

"खोलीच ती.

दहा बाय दहाच्या त्या खोलीला

घर म्हणावसं वाटत नाही,

अन त्या बकाल वस्तीला शहर."

परवा

तुझ्या वडिलांचं प्रेत

त्या खोलीच्या दारासमोर ठेऊनच,

साऱ्यांनी घातलेला गहीवर बघितला

तेव्हा मलाही पटलं,

तुला घरच नाही
                                गणेश  गोडसे
.

भूकबळी आणि आत्महत्या

भूकबळी आणि आत्महत्या,
हे व्यवस्थेने केलेले खून आहेत...
असं जेव्हा तू म्हणालास -
तेव्हा दचकून मागे फिरलेले लोक
प्रस्थापितांच्या पायाशी जाऊन बसले...
चढत्या आणि उतरत्या आकडेवारीचे घोळ ऐकून
त्यांनी आनंदाने टाळ्या पिटल्या
त्या भाटांनी मग तुला शिव्या घातल्या
आपले अमोल आत्मे कत्तलखान्याच्या खुंटीवर टांगून
उद्याच्या उज्ज्वल भविष्याचे फलक हाती घेऊन ते बाहेर पडले
त्यांच्या काखेतल्या झोळीतील मूठ-मूठ सत्ता ते चाचपून पाहत होते,
क्रांती झाल्यासारखा प्रचंड जल्लोष करत होते
अन उद्याच्या महासत्तेचे ढोल बडवत होते
तू तारस्वरात ओरडत होतास
भूकबळी आणि आत्महत्या ...
पण खरं सांग
त्या पाताळभेदी जल्लोषात तुझा आवाज तुला तरी ऐकू येत होता का?

                -----गणेश गोडसे-------

त्या मंद अंधारात

त्या मंद अंधारात

त्या मंद अंधारात
रजईच्या कुशीत
तेवत असतात
माझे दोन डोळे
तुझ्या आठवणीत....

तेव्हा,
ओघळत असतं,
तुझं हसू -
माझ्या मनावरून
अन
तुझ्या शब्दांची आवर्तनं
स्निग्ध मायाळ त्या रात्रीवरून...
       
        ----------गणेश गोडसे-----------

.... बरं असतं

....  बरं  असतं

हाकणाऱ्याचं आपलं बरं असतं
ओढणाऱ्याला मात्र ओढावं लागतं
अन ओढणारे ओढून मेले तरी
नाव मात्र हकणाराचंच होतं

सेनापतीचं आपलं बरं असतं
सैन्याला मात्र लढावं लागतं
अन लढणारे लढून मेले तरी
सेनापतीलाच इतिहासात नोंदवावं लागतं

निर्मिकाचं आपलं बरं असतं
भोग मात्र आपण भोगतो
अन कितीही भोगलं तरी
नाव मात्र त्याचंच घेतो

फार थोड्यांचंच असं बरं असतं
बाकीच्यांचं काही खरं नसतं
आपणच त्यांना मोठे करतो
अन आपणच शेवटी खोटे ठरतो

                ------गणेश गोडसे--------

                        * पूर्वप्रसिद्ध*

रांगोळी

रांगोळी

एका
उमलत्या शालीन संध्याकाळी,
रांगोळी काढताना तुला पाहिलं...
मनाला उगीच वाटलं,
तुझ्या रांगोळीनं,
सारं जगच नटलं...
                ------ गणेश गोडसे-----
                         

रात्र रंग

*रात्ररंग*

रात्र -  रंग
नाद काळोखात
उशाचा दिवा
चिंब मन-वात

रात्र जागी
उभा साज
मुके अवकाश
कोरे आवाज

मंद स्पंदनात
हरवलं स्वत्व
मंतरलं विश्व
शून्य अस्तित्व

रात्र न्हाते
तुझ्या उन्हात
उशाचा दिवा
चिंब मन-वात

              *गणेश गोडसे*
  पूर्वप्रसिद्धी - किर्लोस्कर फेब्रुवारी 1999