मुरारी

 

         मनात उगवलेला  तुझा  लसलसता  कोवळा  कोंब  खुडला जेव्हा मी

        उधाणला तेव्हा पाऊस जहरी  अन निष्पर्ण  झाली   झाडी  सारी

                                 

        क्षणात  झाले  पक्षी  पोरके  चिवचिव  गोड  संपली  सारी

                             मनातले  मोर  रानभरी  झाले  अन  शिकाऱ्यांनी  उपसल्या  त्यांच्या कट्यारी

 

        धपापत  जगण्याचेच  होते  प्राक्तन  माझे अलगद  सांडली  उंच  भरारी

                                   अश्वत्थाम्याची  नक्षी  कोरून  भाळी  बासरीविनाच  फिरतो  तुझा  मुरारी

 

         वांझोट्या  माझ्या  साऱ्या  सदिच्छा  अन  शापांचे  मोहोळ  तुझ्या  माथी

                                           चिरंतन  वेदनेने  झाली  समृद्ध  लखलख  माझी  कुबेरी  श्रीमंती